Voor het 4 e achtereenvolgende jaar reist TCA’92 af naar het onnederlands mooie
heuvellandschap van Zuid Limburg. De delegatie bestaat dit keer uit: Hans B, Gerben K. (niet
te verwarren met die andere Gerben K.), Nina, Robbie, Loes, Jacques, Reijer, Mariëlle, Wout,
Marcel en Gerrit Jan. Zoals altijd verzamelen we bij het Shimano Experience Center
Valkenburg. Koffie, thee, wat versterkende middelen, de groepsfoto en we gaan op pad.
Voor ons liggen 11 beklimmingen, 89,3 kilometers en – veel belangrijker – 1360
hoogtemeters.
We zijn nog maar net op weg of we hebben een gevalletje pech. Geen lekke band of
elektronisch malheur maar de rits van Reijers wielershirt. Geen beweging meer in te krijgen
en ook al is zijn torso imposant, we stoppen toch maar bij de dichtstbijzijnde Spar voor wat
oplapwerk. Geen veiligheidspelden of ducktape maar schilderstape. Reijer wordt door Nina
vakkundig ingetapt en daar gaat de meute weer. Via Margraten rijden we naar Slenaken
waar de Loorberg ons al opwacht. Ieder in zijn/haar eigen tempo naar boven en wachten op
de top. We duiken vervolgens België in om niet veel later via een paar prachtige
haarspeldbochten en een snelle afdeling Nederlands grondgebied te bereiken.
Vanaf Epen moeten we dan weer omhoog richting Vijlen. Want ja, er moet geluncht worden
bij Boscafe Het Hijgend Hert, het hoogst gelegen restaurant van Nederland. TCA zou TCA niet
zijn als we tegen die tijd niet weer iedereen kwijt zijn en er zelfs clubleden uit tegengestelde
richting komen aanfietsen. Toch weer verbazingwekkend dat we met z’n elven weer
samenkomen op hetzelfde terras. Bier, burgers, salades , mosterdsoep en poffertjes. Bijkans
het gehele menu wordt door de club uitgeprobeerd. Inmiddels voelen we een paar spetters
en trekt het boven ons wat dicht. Niet heel erg want de temperatuur schommelt vandaag
rond de 30 graden.
Met stramme benen en een gevulde maag zetten we ons weer op de fiets richting
Drielandenpunt. Aan het eind van de afdaling heeft de route nog een kleine verrassing voor
ons in petto. Haakse bocht, klein tussendoorpaadje en via België weer terug naar de top van
Nederland. Even wat commotie achterin het peloton want alles wat navigatie heeft, is
natuurlijk al naar boven dus dat is zoeken geblazen. Op de top besluiten Wout en Jacques
dat ze via een kortere weg naar Valkenburg rijden. Niet veel later vindt er nog een
afsplitsing plaats. Gerben K. (die dus…), Mariëlle en Marcel vormen de kopgroep, de rest
gaat in een wat gematigder tempo over de resterende heuvels. En nee, de Keuterberg staat
dit jaar niet op het wielermenu. Wel zijn venijnige broertje de Kromhagerweg bij Eys. Het
steilste stuk is 15,5% en het gemiddelde stijgingspercentage is ruim 11%. En alsof dat nog
niet genoeg is gaat het asfalt op het eind over in onverhard. Kortom, we zijn blij dat we
boven zijn. In het zicht van de haven is er dan ook nog de Doodeman. De naam zegt alles!
Deze klim wordt uiteindelijk alleen door het trio Mariëlle, Gerben en Marcel afgevinkt.
Hulde!
In Valkenberg ligt de finish maar niet nadat Nina, Loes, Hans B, Robbie, Reijer en Gerrit Jan
de Cauberg hebben bedwongen. De rest van het illustere gezelschap zit dan alweer hoog en
breed aan het fris/bier op het terras van Hotel Restaurant Montagna del Mondo. We hebben
het weer geflikt zonder ongevallen met zo hier en daar wat verdwaalde renners en een
onwillige rits. Volgend jaar staat Zuid Limburg weer op het programma van TCA’92!
Reactie plaatsen
Reacties