Zomaar een moment tijdens de Winterberg 3-daagse van Toerclub Apeldoorn ‘92:“Weet jij welke kant we nu op moeten, rechtdoor of links”“Geen idee, jij hebt toch navigatie?”“Die gebruik ik nooit, ik kijk wel waar de rest naartoe gaat”“Zitten er nog mensen achter ons?”“Haha, wat dacht je zelf”“Nou dan gaan we maar naar links, gaan we tenminste naar beneden”“Goed idee, voldoende bultjes gezien vandaag”5 minuten later“Daar is Hans, die komt van de andere kant, HEY HANS!”(onverstaanbare reactie)“Nou, laten wij maar gewoon doorrijden, Winterberg kan toch niet heel ver meer zijn”

Voor het 4 e achtereenvolgende jaar reist TCA’92 af naar het onnederlands mooieheuvellandschap van Zuid Limburg. De delegatie bestaat dit keer uit: Hans B, Gerben K. (niette verwarren met die andere Gerben K.), Nina, Robbie, Loes, Jacques, Reijer, Mariëlle, Wout,Marcel en Gerrit Jan. Zoals altijd verzamelen we bij het Shimano Experience CenterValkenburg. Koffie, thee, wat versterkende middelen, de groepsfoto en we gaan op pad.Voor ons liggen 11 beklimmingen, 89,3 kilometers en – veel belangrijker – 1360hoogtemeters.We zijn nog maar net op weg of we hebben een gevalletje pech. Geen lekke band ofelektronisch malheur maar de rits van Reijers wielershirt. Geen beweging meer in te krijgenen ook al is zijn torso imposant, we stoppen toch maar bij de dichtstbijzijnde Spar voor watoplapwerk. Geen veiligheidspelden of ducktape maar schilderstape. Reijer wordt door Ninavakkundig ingetapt en daar gaat de meute weer. Via Margraten rijden we naar Slenakenwaar de Loorberg ons al opwacht. Ieder in zijn/haar eigen tempo naar boven en wachten opde top. We duiken vervolgens België in om niet veel later via een paar prachtigehaarspeldbochten en een snelle afdeling Nederlands grondgebied te bereiken.Vanaf Epen moeten we dan weer omhoog richting Vijlen. Want ja, er moet geluncht wordenbij Boscafe Het Hijgend Hert, het hoogst gelegen restaurant van Nederland. TCA zou TCA nietzijn als we tegen die tijd niet weer iedereen kwijt zijn en er zelfs clubleden uit tegengestelderichting komen aanfietsen. Toch weer verbazingwekkend dat we met z’n elven weersamenkomen op hetzelfde terras. Bier, burgers, salades , mosterdsoep en poffertjes. Bijkanshet gehele menu wordt door de club uitgeprobeerd. Inmiddels voelen we een paar spettersen trekt het boven ons wat dicht. Niet heel erg want de temperatuur schommelt vandaagrond de 30 graden.Met stramme benen en een gevulde maag zetten we ons weer op de fiets richtingDrielandenpunt. Aan het eind van de afdaling heeft de route nog een kleine verrassing voorons in petto. Haakse bocht, klein tussendoorpaadje en via België weer terug naar de top vanNederland. Even wat commotie achterin het peloton want alles wat navigatie heeft, isnatuurlijk al naar boven dus dat is zoeken geblazen. Op de top besluiten Wout en Jacquesdat ze via een kortere weg naar Valkenburg rijden. Niet veel later vindt er nog eenafsplitsing plaats. Gerben K. (die dus…), Mariëlle en Marcel vormen de kopgroep, de restgaat in een wat gematigder tempo over de resterende heuvels. En nee, de Keuterberg staatdit jaar niet op het wielermenu. Wel zijn venijnige broertje de Kromhagerweg bij Eys. Hetsteilste stuk is 15,5% en het gemiddelde stijgingspercentage is ruim 11%. En alsof dat nogniet genoeg is gaat het asfalt op het eind over in onverhard. Kortom, we zijn blij dat weboven zijn. In het zicht van de haven is er dan ook nog de Doodeman. De naam zegt alles!Deze klim wordt uiteindelijk alleen door het trio Mariëlle, Gerben en Marcel afgevinkt.Hulde!

De eerste social ride van het seizoen was meteen een schot in de roos!

Men neme: 13 TCA’92 leden, een zonnig weekend, belabberde Duitse horeca, een heuvelachtig Sauerland, een meefietsende hoteleigenaar en de nodige chaotische taferelenBereidingswijze: stop dit allemaal in Hotel Herrloh in Winterberg, maak routes die net (niet) te doen zijn, gooi er vooral veel voedsel en drank tegenaan en – HEEL BELANGRIJK- zorg dat je onderweg niemand kwijtraakt. Laat dit geheel 48 uur borrelen, puzzelen en tegensputteren en je hebt verhalen die zeker tot het volgende Winterberg weekend houdbaar zijn.

Bevrijdingsritten met Toerclub Apeldoorn '92 - de 80 km tocht (deel 1 - want ja, het was zó leuk!)Op 5 mei staan 12 renners aan de start voor de 80 km. De route leidt ons langs verschillende plekken die verband houden met de Tweede Wereldoorlog: o.a. Woeste Hoeve, Ginkelse Heide, en het oorlogsmonument in Otterloo. Het verzamelpunt is restaurant De Beren en inderdaad, het is nog berekoud .Met de wind in de rug zoeven we naar Loenen en vervolgens strak langs de A50 richting Schaarsbergen. Bij Wolfheze duiken we het spoor onderdoor via de "jeeptunnel". De Engelse troepen kwamen erachter dat ze de tunnel konden gebruiken als ze de ruiten van de jeeps neerklapten en de antennes verwijderden – alles buiten het zicht van de Duitse bezetter .We trappen hierna door naar Ede waar we poseren voor een Sherman tank genaamd "Cougar" . Nou, onze tank begint ook wat leeg te raken, en met ruim boven de 30 km/uur racen we naar Otterloo waar we op een terras even kunnen bijkomen . De zon breekt door  en met enige moeite nemen we afscheid van de zachte kussens.De finishlijn komt in zicht. Eerst nog een stukje klimmen richting Hoenderloo en tenslotte de altijd uitdagende Berg en Dalweg . Ja, dan voel je de kilometers wel. Afdalen naar Beekbergen en dan is het nog een kwestie van uitfietsen.Het was weer genieten! 

Na een week vol zonneschijn begon deze ochtend wat fris en bewolkt — de lange mouwen mochten weer uit de kast!  Toch stroomde rond half 10 de parkeerplaats bij Restaurant De Beren al snel vol. Een enthousiaste groep van 10 fietsers vertrok in strak tempo voor een tocht van 130 kilometer richting wielercafé De Proloog.Via de legerbasis in Harskamp, langs Kootwijk en Barneveld, vlogen de kilometers voorbij. Voor we het doorhadden, klommen we al richting de Amerongse Berg . Boven wachtte de beloning: een heerlijke lunch bij De Proloog met drankjes, taart en goed belegde broodjes .De route vervolgde via het militaire ereveld op de Grebbeberg — een indrukwekkende en mooie plek. De zon liet zich af en toe zien, precies op het juiste moment . Op de dijk naar Wageningen passeerden we veel fietsers op weg naar het Bevrijdingsfestival, maar wij vierden ons eigen feestje op de pedalen .De Italiaanseweg werd met karakter bedwongen , waarna we via Oosterbeek en Deelen met flinke tegenwind richting Hoenderloo fietsten . Daar konden we het toch niet laten om even te stoppen bij IJs van Co — ijs gaat altijd, zelfs bij frisse temperaturen! De laatste kilometers vlogen voorbij en voor we het wisten reden we Apeldoorn weer binnen. Een topdag met gezelligheid, karakter, tegenwind én taart — wat wil je nog meer?