Zomaar een moment tijdens de Winterberg 3-daagse van Toerclub Apeldoorn ‘92:
“Weet jij welke kant we nu op moeten, rechtdoor of links”
“Geen idee, jij hebt toch navigatie?”
“Die gebruik ik nooit, ik kijk wel waar de rest naartoe gaat”
“Zitten er nog mensen achter ons?”
“Haha, wat dacht je zelf”
“Nou dan gaan we maar naar links, gaan we tenminste naar beneden”
“Goed idee, voldoende bultjes gezien vandaag”
5 minuten later
“Daar is Hans, die komt van de andere kant, HEY HANS!”
(onverstaanbare reactie)
“Nou, laten wij maar gewoon doorrijden, Winterberg kan toch niet heel ver meer zijn”
Vrijdag 11 september
Eerder die dag verzamelen 16 leden van TCA’92 zich in Winterberg: Nina, Manon, Loes, Mariëlle, Annemarie, Peter, Marcel, Robbie, Henk, Gerben, GJ, Bram, Bertus, Ben en Hans. Wie heeft meegeteld mist nog 1 renner namelijk Orhan. Die houdt de boel aardig in spanning en komt op het aller, allerlaatst aanzetten. Goh, het is toch iets verder naar Winterberg dan gedacht. Plaats van handeling is Hotel Herrloh, nu al voor het 4 e achtereenvolgende jaar onze uitvalsbasis in
het heuvelachtige Sauerland.
Ook Thomas, de Nederlandse eigenaar vanhet hotel en co-sponsor, rijdt mee. Blijkbaar heeft hij het hele weekend vrijaf want hij zal de komende 3 dagen fungeren als wegkapitein en herder van zoekgeraakte schapen. Wanneer iedereen zijn/haarspullen naar de respectievelijke kamersheeft gebracht, zetten we ons aan de
overbekende pasta lunch. We zullen de komende uren de nodige calorieën gaan verbranden dus er moet gebufferd worden.
De groep wordt gesplitst in tweeën: groep 1 en 2. De bedoeling is dat we twee verschillende routes gaan doen maar daar denkt Thomas – man van der streek – heel anders over.
Groep 1 (Mariëlle, Marcel, Peter, Gerrit Jan, Annemarie en Orhan) maken eerst een extra lus en komen dan op de route van Groep 2 (Loes, Nina, Gerben, Bertus, Ben, Bram, Manon, Robbie Hans en Henk).
En daar gaan we dan , Winterberg ligt op 667 meter dus vanuit dit pittoreske Duitse plaatsje ga je eigenlijk altijd eerst omlaag om uiteindelijk toch weer de marteltocht naar boven te moeten maken. Het weer zit ons zoals altijd mee. Niet superwarm maar dat is gezien de vereiste inspanningen ook geen straf. Het is droog en dat telt. We rijden langs beboste heuvels, door verscholen dorpjes en worden aan het eind van elke klim weer getrakteerd op een fantastisch uitzicht. In groep 1 strijden Mariëlle en Marcel om de bergtrui. Het is een geweldig gezicht om die twee tot het uiterste te zien gaan. Eindstand na de eerste dag: een neuslengte voorsprong voor Mariëlle (al denkt Marcel daar waarschijnlijk heel anders over). Achter deze twee mastodonten ploegt de rest zich een weg omhoog. Waar we tijdens eerdere edities met een noodgang het Sorpetal invlogen (via Ober-Mittel- en Niedersorpe) moet dit keer de weg omgekeerd worden afgelegd. En ja, dat doet pijn. Bij Mittelsorpe vindt de samensmelting plaats van beide groepen. Groep 2 heeft tijdens het eerste deel nog wat gravelstroken gehad en dat moest Bertus tweemaal met een val bekopen. Maar onze nestor (83!) geeft nooit op. Sterker nog, hij en zijn maatje Ben besluiten om nog een extra lusje te doen (zie
de conversatie aan het begin van dit verhaal). De 2 heren denderen omlaag naar Siedlinghausen, komen dus onderweg Hans tegen die “tijdig” in de gaten had dat hij verkeerd was gereden en mogen als beloning weer 10 kilometer vals plat omhoog. Beide heren tikken door deze sublieme actie 62 kilometer en 921 hoogtemeters aan. Een niet geringe prestatie voor deze 2 heren op leeftijd. Groep 2 komt uit op ruim 50 km en 765 hoogtemeters en Groep 1 op 62 kilometer en een kleine 1000
hoogtemeters. Geen valpartijen, geen uitputtingsverschijnselen en 16 zeer tevreden wielrenners.
Het is nu tijd voor een overheerlijke douche. Peter zijn we even kwijt dus we denken al aan een power nap maar dat wordt door de persoon in kwestie ten stelligste ontkend (….). We doen ons tegoed aan het Duitse gerstenat met en zonder alcohol en alles wat Hotel Herrloh te bieden heeft.
Kees en Jacques - onmisbare docenten - hebben zich door de Duitse wegopbrekingen heen gewurmd en zijn ruim op tijd voor het avondprogramma. ’s Avonds zetten we ons aan het a la carte diner. Manon heeft in haar enthousiasme een schnitzel met champignons besteld en kijkt verwachtingsvol naar haar echtgenoot. Deze ruilt
– stilzwijgend - zijn bord om met dat van Manon. Zo doe je dat in een goed huwelijk. Daarover gesproken. Vandaag is het niet alleen 25 jaar geleden sinds 9/11, maar ook de dag dat Manon en Gerben elkaar het ja-woord gaven. De avond wordt in stijl afgesloten met het vermaarde wormenspel waarbij ook dit keer Manon zich niet onbetuigd laat. Ook al zit je aan het andere eind van het hotel, het is direct duidelijk wie er aan de winnende hand
is. We maken het niet te laat want morgen staat een kleine 100 km en zo’n 1300 hoogtemeters op het programma. Nog even niet aan denken….
Zaterdag 12 september
Waar ik eerder aangaf dat de vrijdag nagenoeg probleemloos verliep, moeten daar toch wat kanttekeningen bij worden gemaakt. Bram, de broer van Ben en onderdeel van het niet politieke trio BBB, had gisteren problemen met het elektronische schakelen (kennen we dat niet ergens van?). De opgeladen batterijen blijken opeens toch veel minder spanning te hebben dan was verwacht. Het gevolg, het voorste blad bleef in 1 positie staan en daarna ook het achterste blad. Zo fijn die
techniek! Gelukkig heeft Bram met behulp van een ander draadje het schakelsysteem weer in werking gekregen. Vandaag doen we het rondje Panoramapark. Schrijver dezes had de oorspronkelijke route naar het oosten ook wel erg leuk gevonden. Bij TCA’92 weet je echter 1 ding zeker; het loopt nooit maar dan ook echt nooit helemaal zoals gepland. Noem het charmant, soms is het tenenkrommend. Het weer is goed, de 18 karretjes staan blinkend aan de startlijn. Es geht los!
Het trio BBB doet de Hallenberg route die oorspronkelijk gepland stond voor de vrijdag: 60 km en 900 hoogtemeters.
De rest zet zich in 2 groepen aan het rondje van vandaag. De eerste pakweg 36 km zijn erg overzichtelijk. We gaan namelijk bijna alleen maar omlaag naar ongeveer 300 meter. Bij Smallenberg moeten we een klein beetje omhoog maar dat is het ook wel. Alles leuk en aardig maar die resterende 1200 meter omhoog krijgen we natuurlijk wel ergens voor de kiezen. En dat in steeds minder wegkilometers! Eerst nog maar even onbezorgd pedaleren. Nou onbezorgd. Eén lid van Groep 1 zit met samengeknepen billen op zijn rode Sensa. Marcel, materiaalfreak pur sang, heeft de week voor vertrek zijn hele fietsje na laten kijken. En uitgerekend hij ziet de latex langzaam maar zeker uit zijn achterband lopen. Ja, dan heb je aan hem een hele slechte want het gaat ook nog eens ten koste van zijn klimcapaciteiten. Als we voor de tweede keer stilstaan is deze man er HELEMAAL klaar mee. Gelukkig komt steun uit verwachte hoek. Gerrit Jan heeft nog wel een binnenband, Annemarie een pomp en Thomas het algehele overzicht. Latex eruit, old school binnenband erin en daar gaan we weer. Na talloze excuses van zijn kant voor het oponthoud gaat het ook weer beter met Marcels benen.
Ondertussen bij groep 2
De beklimmingen gaan eigenlijk in steeds hetzelfde stramien. Loes is de kop/top vrouw en sleurt de club de hellingen op. Robbie is haar trouwe secondant die halverwege elke klim stopt om foto’s te maken. Vervolgens voegt hij zich dan weer bij o.a de gezusters hamster (Nina en Manon) die bergop veel steun hebben aan elkaar. Gerben, ons wonder op wielen, gaat in een gelijkmatig tempo omhoog. Het is echt ongelooflijk wat deze man presteert! Orhan blijft ondertussen bij elke klim rustig in het wiel van zijn voorganger zitten om vervolgens de laatste 20 meter weg te springen naar de top. Eenmaal daar aangekomen laat hij zich als een baksteen naar beneden laat vallen. Een godswonder dat dat allemaal goed is gegaan. Ook Hans draait keurig mee als nestor van deze groep en laat zich niet gek maken. Onze Jacques “Anquetil” is een renner die op de een of andere manier altijd goed op de foto staat en ondertussen ook zijn hoogtemeters pakt.En dan is daar ook nog de vrolijke noot binnen de groep, Henk (ja, die van de gezusters hamster). Bij hem kost het ogenschijnlijk geen moeite, aangezien hij altijd nog adem heeft voor een of andere gevatte opmerking.
Duitsland en horeca blijft een ongemakkelijke combinatie. Je hebt grofweg 4 mogelijkheden:
a. het is er gewoon niet
b. het is er wel maar met afgeplakte ramen
c. het is er en het is in bedrijf maar ze hebben er gewoon geen zin in
d. ze zijn open en serveren ook nog
Dat laatste is het geval in Bad Berleburg, het Goetheplatzcafe. Groep 1 strijkt als eerste neer, maar hebben om wat onduidelijke reden veel minder gebakkeuze dan groep 2 die later aanschuift. Maar eerlijk is eerlijk, we zitten daar prachtig in een zonnetje dat zich eigenlijk voor het eerst vandaag laat zien. Bij een mooie oude poort worden de verplichte groepsfoto’s gemaakt. En nadat niet iedereen heeft betaald voor het bezoek aan het toilet, hebben we nog twee klimmetjes
voor we weer rond zijn. Die van de Dödesberg zal Kees zich nog lang heugen. Deze boomlange Neerlandicus bijt zich vast in het wiel van Thomas en moet pas op het laatst zijn meerdere erkennen in deze gastvrije hoteleigenaar. Annemarie – inmiddels warmgedraaid na 70 km - komt samen met Thomas als eerste aan. Daarachter zit het treintje Gerrit Jan, Marcel en Mariëlle en daar weer achter Peter. Die heeft al eerder vandaag besloten dat al dat gejakker naar boven niets voor hem is. Hij gaat rustig maar gestaag naar boven en geniet van de omgeving. De rest ziet alleen de achterband van zijn/haar voorganger. Op het eind nog wat vuurwerk als Groep 1 o.l.v. Thomas nog een kommetje wil pakken. De trein is goed op weg maar helaas verspert een auto de doorgang. Weg kans op eeuwige roem. En zo komen we 1 voor 1 weer terug in Winterberg. B&B vol liefde is reeds gearriveerd en heeft dankzij de derde B het parcours vlekkeloos gerond. Helaas voor hen zonder enige vorm van horeca. Resumerend: 1 lekke band, 1 terras en 1 bereidwillige sponsor AMI KAPPERS die borg staat voor koffie en gebak. John, bedankt!
EN GEEN REGEN! Onvoorstelbaar dat we nu al voor het vierde achtereenvolgende jaar kunnen koersen op droge wegen. Echter, de verwachtingen voor morgen zijn
minder goed. Daar denken we nog maar even niet aan. Eerst onze dorst lessen en zien hoe Enric Mas de overwinning in de Vuelta veilig stelt. Bij afwezigheid van Pogi, dat wel. Wat volgt is de BBQ. Annemarie heeft gewed dat zij wel 5 borden op kan. Wie haar zo ziet zou denken dat een kindermenu ruim voldoende zou moeten zijn, maar wij weten wel beter. Na bord 4 moet ze toch capituleren. Over de toetjes hier in Hotel Herrloh zou ik een apart hoofdstuk kunnen schrijven maar
dat bewaren we wel weer voor een volgende editie. Spoiler alert, die gaat er komen! Wat maakt deze avond anders dan andere avonden? Nou niets, want ook nu komen weer de drie doosjes regenwormen tevoorschijn. De rest is copy-paste. Oh ja, Groningen -Go Ahead 1-1. Onze gedachten gaan uit naar Patrick…
Zondag 13 september
Het was al voorspeld en wordt op de vroege zondag bewaarheid, het regent. Hoe dat mogelijk is in het altijd zonnige Winterberg is ons een raadsel. TCA heeft toch goed weer garantie, wat nu? Thomas is inmiddels al op zijn groene Bianchi – special edition - gearriveerd. Geen probleem, zegt hij als hem gevraagd wordt of de rit door kan gaan. Het kan hem vandaag niet lang genoeg duren want hij krijgt zijn schoonouders op bezoek. En zo trekt ieder zijn/haar plan. Marcel, Ben en Bertus duiken in de warme auto, zetten de ruitenwissers op standje hoog en gaan terug naar respectievelijk Harderwijk, Apeldoorn en Teuge. Bram zoekt zijn heil elders in Duitsland en gaat naar de Harz waar hij de volgende dag de hoogste top (De Brocken 1142m) met succes bedwingt. Dan is er nog de groep die zo verstandig is geweest om te denken aan een slecht weer alternatief. Loes, Gerben, Hans, Orhan, Henk, Nina en Manon trekken de stoute wandelschoenen aan om te voet de Kahler Asten (841 m) te bedwingen. Blijft over de groep die blijkbaar een uitstekende zorgverzekering heeft: Mariëlle, Thomas, Annemarie, Kees, Gerrit Jan, Robbie, Peter (met zachte dwang) en Jacques (met nog meer zachte dwang). Het rondje is bekend van eerdere jaren maar niet minder mooi, ook bij regen. Winterberg-
Siedlinghausen-Brunskappel- Siedlinghausen- Altastenberg- Kahler Asten. Goed voor de laatste 40 (natte) kilometers en 600 hoogtemeters van dit weekend. Zonder concurrentie van Marcel heeft Mariëlle op de hellinkjes het rijk alleen. Gerrit Jan moet de tol betalen voor de rit van gisteren en zwoegt zich
een slag in de rondte met Kees daar weer achter. Peter vraagt zich intussen af hoe hij zo dom had kunnen zijn om te zwichten voor de groepsdruk. Robbie en Jacques hebben het beter bekeken. Ze laten de klim naar Brunskappel aan zich voorbij gaan en slaan bij Siedlinghausen direct linksaf. Wat volgt is een innig en nat weerzien met de wandelaars in het hypergezellige restaurant van de Kahler Asten. Annemarie maakt het nog even spannend door finaal onderuit te gaan in het restaurant. Gelukkig zonder blijvende (zichtbare) schade. Ondertussen heeft Mariëlle het vriespunt bereikt waarbij zelfs drie (!) plaids weinig verandering in brengen.
De rit naar beneden is spannend. Het zal toch niet dat in de laatste afdaling van dit weekend iemand onderuit gaat. We halen opgelucht adem als iedereen het er zonder kleerscheuren vanaf brengt. En wat is er dan lekkerder dan een warme douche als je doorweekt bent! Het slot van ieder weekend mag bekend zijn. De kroketten met brood (hoezo geen kaassoufflé!). En de drankrekening. Nou die valt weer alles mee , ook omdat onze penningmeesteres Loes het bedrag heeft afgetopt. We komen uit op EUR 50,- p.p. voor drie dagen nagenoeg onbeperkt drinken. Ein Prosit! Het weekend van volgend jaar staat alweer vast. Vanwege het 30-jarige huwelijksfeest van Manon en Gerben wordt het het derde weekend van september.
Bij het schrijven van dit verslag hebben zich alweer 8 clubleden opgegeven plus 6 die zeer waarschijnlijk ook meegaan. Ons doel voor 2027 is dat
we over de 20 heengaan Want laten we wel wezen, wie wil hier nou niet bij zijn!
Reactie plaatsen
Reacties